Look, I've put another short movie online to show you how I take my camshots.


  lees verder >>

Het besef dat je op de liefdesladder royaal eindigt onder iemands poes en slechts een klein stukje boven een geknuffelde kerstboom met kluit is een echte eye-opener. Ňnder iemands huisdier. Ik ben een mens, godbetert!Het risico nemend dat ik heel dierminnend Nederland tegen me in het harnas jaag, verklaar ik hierbij een dierenliefhebster met strikte grenzen te zijn. Word ik bedreigd door hond of kat dan schroom ik niet liefdevol doch krachtig uit te halen met een gepuntlaarsde voet. Zelfverdediging. Punt uit.




In mijn ogen gerechtvaardigd, zeker sinds het recente gesprek tussen mijn minnaar en mij. Hieronder een beknopte samenvatting.   lees verder >>

Oudejaarsavond. Je zit in de oude fauteuil voor de openhaard gekleed in een oubollige groene kamerjas. We hebben regelmatig gelachen over dit lelijke kledingstuk, ons afvragend wie zich tegenwoordig nog in zo’n antiquiteit hult. Het was een cadeau van vrienden. De jas ruikt ongewassen nieuw, ofschoon hij al jaren aan een haakje tegen de slaapkamermuur hangt. Je hebt hem nooit eerder in mijn bijzijn gedragen, sterker nog: je hebt hem maximaal tweemaal aangehad. Eronder ben je naakt. Ik weet dat, jij weet dat.
Pic by Lex Hulscher http://www.lexhulscher.com   lees verder >>

Gepubliceerd via http://www.bicat.net
Ze drukt haar neus in het kussen om de geur van seks op te snuiven, de geur die hij achterliet vermengd met de hare: een cocktail van nachtelijke passie. Gisteren heeft ze hem voor het eerst ontmoet. Haar lichaam veranderde op slag in één bonk onversneden pure lust.   lees verder >>

‘Kijk eens liefje, kweeperen, voor ouderwetse kweeperenmarmelade, zoals je graag hebt.’ Trots laat hij haar twee bruine papieren zakken met harde, gele peren zien. Ze glimlacht.
‘Het is langgeleden dat ik marmelade heb gemaakt, ik moet het recept even opzoeken.’   lees verder >>

(Vervolgverhaaltje gepubliceerd via http://www.bicat.nl)
Deel 1.
        Met een vermoeide beweging wist ze transpiratie van haar voorhoofd, donkerblonde haarslierten kleven aan haar bezwete gezicht. De klus is bijna geklaard. Het project had heel wat voeten in aarde. Eindelijk, na twee weken, is ze min of meer tevreden over het resultaat. Vanmiddag nog de puntjes op de ‘i’ zetten, daarna kan het echte karwei beginnen, ze verheugt zich er wreed op.   lees verder >>

Met mijn vlakke hand sla ik op het deeg, wham…! Een meelexplosie in de keuken. Nu plaats ik mijn volle vuist in de meegevende massa. Ik mep het deeg als substituut van jou.   lees verder >>

Vandaag heb ik een onbestemd gevoel. Ik kan er mijn vinger niet op leggen: rusteloos, hongerig, ik weet niet wat me mankeert. Ik kan in elk geval mijn draai niet vinden en besluit naar buiten te gaan om op andere gedachten te komen.   lees verder >>

‘Hoelang kennen we elkaar nu eigenlijk?’ vraag ik mijn man, terwijl ik in de lange spiegel kijk. Ik span de huid bij mijn linkerooghoek tussen twee vingers en laat los. Minuscule kraaienpootjes verschijnen. Mmm… kon erger.
        In de spiegel zie ik Mick, die ongeveer anderhalve meter achter me aan de wastafel zijn tanden staat te poetsen, elektrisch.   lees verder >>

(Geselecteerd voor en verschenen in de bundel van de Raadselige Roos 2005, de jaarlijkse Venrayse proza- en poëziewedstrijd voor amateurs uit Zuid-Nederland. http://www.literair-cafe-venray.nl )
        ‘Nee, dan heb je waarschijnlijk het verkeerde nummer gekozen,’ antwoord ik ontkennend op de vraag van de onbekende man aan de telefoon of hij met Femke spreekt.   lees verder >>

Naast me, op het fornuis, smelt de bittere chocolade au-bain-marie. Een satijnachtige glans ligt over de warme massa. Ik doop mijn vinger erin en lik hem af. Sensueel glijdt mijn tong over het warme, zoete laagje om mijn vinger. Onverwacht krijg ik kriebel in mijn buik, mmm… vreemd, en moet me even vasthouden aan het aanrecht.   lees verder >>

De vuile lege borden, overig serviesgoed en bestek worden door haar afgeruimd, de overblijfselen van een langdurige, lichte maaltijd die Master en ik zojuist hebben genuttigd. Ze houdt haar blik afgewend, een schim.
        Master zit aan het hoofdeinde van een lange zware eiken tafel. Aan de overzijde zit ik, mijn ogen neergeslagen, zo ziet hij me het liefst.   lees verder >>